KEBOLEHTERIMAAN DAN CABARAN KETERANGAN KESAKSIAN KANAK-KANAK DI MAHKAMAH SYARIAH DI MALAYSIA

This study examines the admissibility of child witness testimony and the role of child witnesses in court proceedings in Malaysia. The existence of a dualistic legal system comprising civil and Shariah law each with distinct provisions concerning child evidence, raises questions regarding the uniformity of principles on this matter. Consequently, the objectives of this research are to analyse the position of child witness testimony from an Islamic perspective and to compare its legal frameworks under the civil and Shariah systems. Employing a qualitative research design, this study adopts a documentary analysis approach, drawing upon primary and secondary legal sources, including statutes, case law, and academic literature. The findings reveal that the principles, classification, and admissibility of child witness testimony differ significantly between the Shariah and Civil Courts. These disparities originate from the differing substantive and procedural laws applied by each court. The study concludes by proposing the formulation of a comprehensive, specific legal framework for the Shariah Courts. This proposed legislation must extend beyond the mere admissibility of testimony to encompass evidentiary procedures and specific protective mechanisms for child witnesses.

Kajian ini meneliti kebolehterimaan keterangan saksi kanak-kanak serta peranan mereka dalam prosiding mahkamah di Malaysia. Kewujudan sistem undang-udang dualistik, iaitu undang-undang sivil dan syariah, yang masing-masing mempunyai peruntukan berbeza berkenaan keterangan kanak-kanak, menimbulkan persoalan tentang keseragaman prinsip berkaitan isu ini. Justeru, objektif kajian ini adalah untuk menganalisis kedudukan keterangan saksi kanak-kanak dari perspektif Islam dan seterusnya membandingkan kerangka undang-undangnya di bawah sistem sivil dan syariah. Kajian ini menggunakan reka bentuk kualitatif dengan pendekatan analisis dokumen terhadap sumber perundangan primer dan sekunder, termasuk statut, laporan kes, dan karya akademik. Dapatan kajian menunjukkan bahawa prinsip, klasifikasi, dan kebolehterimaan keterangan saksi kanak-kanak adalah berbeza secara signifikan antara Mahkamah Syariah dan Mahkamah Sivil. Perbezaan ini adalah berpunca daripada perundangan substantif dan prosedural yang berlainan yang diguna pakai oleh setiap mahkamah. Kajian ini merumuskan dengan mencadangkan supaya suatu kerangka perundangan khusus yang komprehensif digubal untuk Mahkamah Syariah. Perundangan baru ini perlu melangkaui aspek kebolehterimaan keterangan semata-mata dengan merangkumi tatacara pembuktian dan mekanisme perlindungan khas untuk saksi kanak-kanak.